ความรู้สึกเน้มันกลับมาอีกครั้ง

ความรู้สึกที่หมดหวัง เหนื่อยล้า อ่อนแอลง 

ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น

การมีความหวัง  บางครั้ง  มันก้หมดลงด้ายถ้าเราหวังกับมันมากเกินไป

แต่บางครั้ง  มันก้ทามห้ายคนๆนึงรู้สึกมีความสุข

อยากทามอะไรมากมายโดยม่ามีเหตุผล  ให้กับความหวังนั้น

...... เเละมันก้ทามห้าย  วันหนึ่ง  พบกับความสิ้นหวัง

จนรู้สึกท้อ  สายน้ามเล็กๆที่ไหลลงมาจากดวงตา

ที่ลึกๆเเร้วมันมาจากก้นบึ้งของหัวจัย

พอด้ายระบายมันออกมา

แต่มัน (แมร่ง) ก้ม่าเคยหมดออกจากจัยสักที

ความรู้สึกแบบเน้  ม่าชอบเรย

เเต่คงต้องทนต่อปายเร่ยๆ  จนกว่ามานจาดีขึ้น


--------------------------------------------


ดีเเร้นที่มานเป็นแบบเน้

คงม่าเหมาะท่าจาเป็นแบบที่เราหวังไว้

ครัยจาด้ายดีอารัยก้คงต้องยินดีกะเค้าม่าช่ายหรอ

ยิ้มรับ  (ก้เเค่อวดเก่งปายวันๆ)

เเสดงความยินดี  "ดีจัยดั้วนะ"

ชั้น เหมือนจามีความสุข ที่ด้ายทามแบบนั้น

เเต่พอมาดูตัวเองอีกที  ทามมายมันรุสึกเจ็บๆ ที่...........

---------------------------------------------


รักที่เคยจริงจัง แล้วก็พลันเจือจาง
เหมือนมันมีช่องว่าง ระหว่างเรา
ไม่เหลือคนที่ศรัทธา เหลือเพียงคนแปลกหน้า

และบางอย่างในจิตใจ
ความผูกพันสุดท้ายคือความกดดัน
ที่ทำให้ฉันนั้นไม่เข้าใจ และไม่แน่ใจ
อะไรที่ใฝ่ที่ฝัน ก็เหมือนว่ามันกำลังจะหายไป

รักเคยดีกว่านี้ รักที่เคยเข้าใจ ห่วงใย
ไม่รู้สึกเหมือนอย่างเคย เหลือเพียงความอ้างว้าง
และบางอย่างที่ค้างคาใจ ว่าที่แล้วมานั้นคืออะไร

ฝืนและทนทำใจ อย่างน้อยก็ได้รู้ว่า
ความรักจะไม่มีค่าไปกว่านี้
เมื่อทุกๆ วันที่มี ไม่ได้เป็นอย่างฝัน
และบางอย่างย้ำเตือนว่า


ความผูกพันสุดท้ายคือความกดดัน
ที่ทำให้ฉันนั้นไม่เข้าใจ และไม่แน่ใจ
อะไรที่ใฝ่ที่ฝัน ก็เหมือนว่ามันกำลังจะหายไป
และฉัน ยากเกินมันยากเกินทำใจ

ก็ยังเสียดาย ย้อนคืนไม่ได้
มันไม่อาจเป็นอย่างความรักที่เคย รักที่เคย
มันไม่อาจเป็นอย่างความรักที่เคย